SHËNIM: Epstein dhe skandali Lewinsky, ku e ka hallin Vuçiç

Nga Orgen Peci

Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiç, reagoi ndaj publikimit të dokumenteve që lidhen me ish-financierin e dënuar Jeffrey Epstein, duke pretenduar se pas këtyre zhvillimeve mund të pasojë një sulm ndaj Iranit brenda 48 orëve.

Ai e mbështet këtë paralajmërim në analogji me ngjarje të kaluara, si skandali Lewinsky, të cilin e paraqet si një nga shkaqet që, sipas tij, çuan në sulmet e NATO-s ndaj Serbisë gjatë luftës së Kosovës.

Një lidhje e tillë është thellësisht spekulative dhe nuk mbështetet në fakte të verifikueshme. Ajo reflekton më shumë një interpretim personal dhe politik sesa një analizë reale të zhvillimeve ndërkombëtare.

Përzierja e një çështjeje kriminale individuale me skenarë të menjëhershëm ushtarakë në Lindjen e Mesme krijon një narrativë që shërben më shumë për efekt politik sesa për informim.

Kur analizohen deklarata të këtij lloji, është thelbësore të bëhet dallimi mes fakteve të konfirmuara dhe retorikës strategjike që udhëheqësit përdorin për të ndikuar perceptimin publik.

Vuçiç mbështetet në një logjikë tipike të teorive konspiracioniste, sipas së cilës skandalet e brendshme përdoren si pretekst për konflikte të jashtme, duke sugjeruar një komplot të vazhdueshëm global ku ngjarjet lidhen mekanikisht me njëra-tjetrën.

Paradoksi qëndron në faktin se, në këtë rast, është vetë Vuçiç ai që po aplikon këtë mekanizëm. Duke artikuluar rreziqe të mëdha të jashtme dhe skenarë lufte, ai tenton të zhvendosë vëmendjen nga problemet e brendshme të Serbisë: tensionet politike, presionet sociale, pakënaqësitë ekonomike dhe kritikat ndaj mënyrës së qeverisjes.

Frika dhe pasiguria ndërkombëtare shndërrohen kështu në instrument për mobilizimin e opinionit publik rreth figurës së tij.

Në këtë kuptim, deklarata nuk synon të paralajmërojë realisht për një zhvillim gjeopolitik të afërt, por të forcojë narrativën e një vendi të rrethuar nga rreziqe, ku stabiliteti lidhet drejtpërdrejt me lidershipin aktual.

Është një strategji e njohur në politikën e brendshme: krijimi i një kërcënimi të jashtëm për të prodhuar unitet të brendshëm dhe për të relativizuar kritikat ndaj pushtetit.

Kështu, deklarata e Vuçiçit flet më shumë për nevojat e tij politike në Beograd sesa për zhvillimet reale në Uashington, Teheran apo gjetkë. Ajo shërben si pasqyrë e një klime politike ku retorika e frikës përdoret si mjet qeverisjeje dhe ku konspiracioni zë vendin e analizës racionale./dita