100 ditë luftë: Kjo është arsyeja pse sot në Gaza është e pamundur të besosh te paqja

Duke folur para qytetarëve izraelitë në ditën e 100 të luftës, kryeministri Benjamin Netanyahu premtoi fitore dhe përsëriti se “askush nuk do të na ndalojë”.

“Ne do të rivendosim sigurinë në Jug dhe në Veri. Askush nuk do të na ndalojë, as Haga, as boshti i së keqes, as askush tjetër”.

Toni është ai i deklaratave të tre muajve të fundit, në të parën, njëqind ditë më parë, përballë qytetarëve të traumatizuar nga sulmet e 7 tetorit, ai deklaroi se do të përdorë të gjitha forcat që ka në dispozicion për të shkatërruar Hamasin.

“Do t’i shkatërrojmë”, tha dhe e përsëriti disa herë.

Sidoqoftë, shkatërrimi i Hamasit ishte dhe mbetet një objektiv i paqartë dhe i vështirë për t’u arritur në praktikë.

Tre muaj pas fillimit të luftës, drejtuesit e IDF e kanë të qartë se situata nuk është e favorshme për “çmontimin e grupit”, pasi për të dobësuar seriozisht aftësitë ushtarake, siç shpjegoi për “CNN”, Bilal Y. Saab, anëtar i asociuar për Lindjen e Mesme dhe Afrikën e Veriut në Chatham House.

“Ky lloj misioni nuk mund të përfundojë – ne e kemi parë të dështojë shumë herë gjatë viteve”, tha Saab.

Fjalë të qarta dhe realiste, të cilat shpjegojnë se ndikimi i Hamasit shkon shumë përtej Gazës dhe se qëllimi për të mposhtur grupin po rezulton të jetë një projekt shumë ambicioz në praktikë, megjithëse i nevojshëm për Netanyahun për mbijetesën e lidershipit të tij politik.

Në më shumë se tre muaj luftë, ka shenja të pamohueshme se Izraeli ka arritur disa nga objektivat e tij të deklaruara.

Ushtria pretendon se ka vrarë 8 mijë militantë të Hamasit (numra që nuk mund të verifikohen në mënyrë të pavarur) dhe se ka kapur dhe shkatërruar infrastrukturën ushtarake të Hamasit, duke përfshirë raketahedhës, qendra operacionale dhe shumë nga rrjeti i saj i tuneleve nëntokësore.

Por ajo ende nuk ka kapur apo vrarë liderë të Hamasit si Yahya Sinwar, zyrtari më i lartë i grupit në Gaza, nuk ka arritur lirimin e më shumë se 100 pengjeve ende të gjallë në robëri dhe zemërimi ndërkombëtar është rritur për numrin e të vdekurve civilë në Gaza.

Sot lufta, të paktën sipas fjalëve të udhëheqësve ushtarakë në Tel Aviv, ka hyrë në një fazë të re, nga një fushatë e gjerë tokësore dhe ajrore në një fazë më të shënjestruar kundër Hamasit.

Duke folur për “New York Times” në kushte anonimiteti, zyrtarët amerikanë thanë se “numri i trupave izraelite në Gazën veriore do të ishte më pak se gjysma e afërsisht 50 mijë” , duke sqaruar megjithatë, se koha aktuale dhe reale e këtij tranzicioni nuk është e qartë.

Nëse është e vërtetë që faza e re e luftës filloi me një shkëputje të ngadaltë por graduale të trupave, është po aq e dukshme se operacionet ushtarake po vazhdojnë si më parë.

Pjesa më e madhe e ushtrisë mbetet e përqendruar në veri dhe në qendër të Rripit, ku luftimet vazhdojnë.

Ashtu si kriza humanitare nuk zbutet, sepse nëse është e lehtë të mohohen planet dhe deklaratat për strategjitë ushtarake dhe skenarët e së ardhmes (në të vërtetë gjithmonë pa detaje), është e vështirë të mohohen shifrat aktuale.

Kriza humanitare po përkeqësohet.

Spitalet që janë ende pjesërisht funksionojnë po shemben dhe mungesa e furnizimit me ujë në Gazën jugore ka rritur rrezikun e përhapjes së shpejtë të sëmundjeve.

Dhe pastaj vlerësimet e vdekjeve.

Javën e kaluar, organizata britanike “Oxfam” tha se numri ditor i vdekjeve palestineze në Gaza që nga fillimi i operacioneve tejkalon atë të çdo konflikti tjetër të madh të shekullit të XXI-të.

Për Human Rights Watch, Izraeli qëllimisht po e vret popullsinë palestineze në kundërshtim me ligjin ndërkombëtar.

Dhe për këtë gjithashtu, përçarja midis qeverisë së Tel Avivit dhe komunitetit ndërkombëtar është evidente.

I intervistuar nga “Haaretz” pak ditë më parë, ministri i Kulturës Miki Zohar, anëtar i Likud, duke iu përgjigjur një pyetjeje për urinë në Gaza, tha se uria nuk ekziston.

“Ndoshta një mangësi”, por “uria” është një term shumë ekstrem.

“Kjo nuk është situata në Gaza. Kur të kemi përfunduar asgjësimin e organizatës, do të duhet t’ia dorëzojmë stafetën e administratës civile një organi të caktuar, identitetin e të cilit nuk e dimë ende”.

Prandaj, asgjë nuk është e qartë për të ardhmen. Por palestinezët vazhdojnë të vdesin, ndërsa bombardimet i shtyjnë ata në Jug.

Një milion e 900 mijë të zhvendosur që nga fillimi i luftimeve, 85% e popullsisë, më shumë se një milion u larguan nga pjesa veriore e Gazës në pjesën jugore, duke ndjekur udhëzimet e Izraelit, duke katërfishuar presionin mbi qytetet në kufi me Egjiptin.

Imazhet dhe videot evokojnë çdo ditë traumën e lashtë të palestinezëve, Nakba, katastrofën që shkaktoi shpërnguljen e më shumë se 700 mijë palestinezëve pas luftës arabo-izraelite të vitit 1948.

Të largohesh nga atdheu pa mundur të kthehesh.

Dhe për këtë, deklaratat partizane të ministrave të Netanyahut vazhdojnë të mos jenë qetësuese.

Avi Dichter, ministri izraelit i bujqësisë dhe zhvillimit rural, tha se zhvendosja në Gaza do të mbahet mend si “Nakba e Gazës e vitit 2023”.

Dhe pastaj, sigurisht, Bezalel Smotrich, Ministri i Financave i partisë sioniste fetare të ekstremit të djathtë, i cili në vitin 2017 kishte botuar një program mbi çështjen izraelito-palestineze, të titulluar “Plani vendimtar” për të propozuar aneksimin e Bregut Perëndimor.

Për këtë arsye, për shumë analistë, Nakba-ja e re tashmë është duke u nisur.

Faza e re e luftës, e cila i përgjigjet më shumë presionit ndërkombëtar sesa dëshirës aktuale të qeverisë për një ndryshim të ritmit, nuk ka gjasa t’u sjellë banorëve të Gazës ndihmën që u nevojitet.

Netanyahu sigurisht që duhet të përballet me rënien e popullaritetit dhe pasojat ekonomike të konfliktit.

Gjatë fjalimit të tij dy ditë më parë ai premtoi mbështetje.

“Do të paraqesim një buxhet që do të garantojë vazhdimin e luftës: më shumë para – shumë më tepër – për sigurinë. Më shumë dëmshpërblime dhe subvencione për rezervistët, familjet, të vetëpunësuarit dhe të gjithë ata që mbajnë barrën”.

Numrat janë numra.

Lufta kundër Hamasit po i kushton shtetit të Izraelit rreth 270 milionë dollarë në ditë dhe është e destinuar të ketë një ndikim të rëndë në ekonominë e vendit.

Në një raport të nëntorit, agjencia e vlerësimit Moody’s parashikoi një tkurrje të ekonomisë me 1.5% në 2024, me 18% të fuqisë punëtore izraelite të munguar për shkak të luftës, dëm që varet si nga mobilizimi i rezervistëve ashtu edhe nga perspektiva e kohëzgjatjes së konfliktit.

Zyrtarët izraelitë kanë deklaruar se operacioni do të jetë i gjatë, gjatë gjithë vitit dhe më tej, por strategjitë e daljes vazhdojnë të jenë të mjegullta, ndarja midis liderëve ushtarakë dhe politikë për të ardhmen e Rripit është gjithnjë e më e mprehtë.

“Shteti i Izraelit, IDF dhe forcat tona të sigurisë po bëjnë një luftë të drejtë dhe morale. Kjo fushatë ndërkombëtare shpifjeje nuk do të na dobësojë duart dhe vendosmërinë tonë për të luftuar deri në fund”, tha Netanyahu gjatë njëqind ditëve të luftës.

Megjithatë, në fund të çdo lufte, e njëjta pyetje mbetet gjithmonë e hapur.

Nëse qëllimi është për të fituar luftën apo për të fituar paqen./ Marrë nga “La Stampa”, përkthyer nga Albanian Post