Nga vëllezërit ukrainas te ‘agresorët e huaj’: Kështu e gjen Rusia luftën në shtëpi

Federata Ruse ka një rajon të ri: “prigranichye”, zona kufitare. Nuk është shënuar në asnjë hartë gjeografike dhe kufijtë e saj aktualisht janë subjekt i ndryshimit.

Ky rajon është i banuar nga “residentë të detyruar të braktisin shtëpitë e tyre”, të cilët presin me orë të tëra për “t’u vendosur diku tjetër”.

Në zonën kufitare ekziston një “gjendje emergjente në nivel lokal”, për të cilën zyrtarët vendas shpresojnë se do të riklasifikohet nga qeveria qendrore në “gjendje emergjente e nivelit federal”, e cila do të zhvendoste përgjegjësinë dhe mbi të gjitha shpenzimet mbi supet e Moskës.

Aty ku, megjithatë, ata janë ende të pasigurt se si të trajtohen “ngjarjet që po zhvillohen aktualisht”, siç i përcaktoi Vladimir Putin gjatë takimit të transmetuar në televizion, duke urdhëruar vartësit e tij që të zgjidhin sa më shpejt “situatën në zonat kufitare”.

Askush nuk e thotë fjalën “pushtim”, vëren Steve Rosenberg i BBC-së në rishikimin e tij të përditshëm të shtypit të regjimit. Gazeta qeveritare Rossiyskaya Gazeta botoi një titull në faqe të plotë të hënën “Kundërshtari do të marrë një përgjigje”, me një përmbledhje mbi të cilën raportohej në mënyrë lakonike si “Vladimir Putin diskutoi situatën në rajonet Belgorod dhe Kursk”.

Megjithatë, emri i kundërshtarit nuk përmendet, të paktën jo në titujt kryesorë, dhe fjalët si “sulm”, “inkursion” dhe “pushtim” priren të shmangen me kujdes edhe në komentet televizive, të zëvendësuara nga ato më gjenerike dhe të kufizuara si “provokim”.

Kjo edhe pse “situata është nën kontroll” dhe “veprimet e nevojshme për të garantuar sigurinë” janë duke u zhvilluar në një “regjim të situatës kundër terrorizmit”, një neologjizëm burokratik i pakuptueshëm i shpikur nga presidenti rus ndërsa shfletonte me nervozizëm shënimet e tij.

Nëse qëllimi kryesor i sulmit ukrainas në territorin rus ishte bllokimi i makinës së regjimit të Putinit dhe thyerja e realitetit të tij virtual, mund të themi se ky objektiv u arrit.

Në fakt, rregullat Orëelliane të propagandës kërkojnë që ne të mos i quajmë gjërat me emrin e tyre, në të vërtetë bëhet thelbësore të përcaktojmë një fenomen duke përdorur vetëm termin e përcaktuar zyrtarisht. Ja se si mijëra rusë përfunduan në duart e policisë për pankarta dhe sloganet “jo luftës”: ai i nisur në Ukrainë është një “operacion ushtarak special” për Kremlinin.

Për më tepër, edhe në Ukrainë sulmi i nisur nga Rusia më 24 shkurt 2022 quhet zyrtarisht “fillimi i pushtimit në shkallë të gjerë”, një kujtesë se lufta kundër Rusisë filloi 10 vjet më parë, me aneksimin e Krimesë dhe pushtimin në Donbas,  të cilin Putin këmbëngul ta quajë “ribashkim” ose “kthim në Rusi”, për t’u mësuar nënshtetasve të tij se nuk ishte një krim kundër ligjit ndërkombëtar, por një kthim legjitim.

Është e qartë se obsesioni pothuajse fetar me përkufizimet, me besimin se mund të formësosh realitetin me fjalët e duhura, është futur në krizë nga nevoja për të përshkruar një “situatë në rajonet kufitare” që ka bërë fjalorin e luftës – me terma të tillë si “sulm”, “përparim”, “refugjatë”, “bombardim” dhe “të burgosur” – papritmas të rëndësishëm edhe në territorin rus.

Nervozizmi i Putinit përballë përpjekjes së guvernatorit të përkohshëm të Kurskut për të përcaktuar sasinë e territoreve ruse që ranë nën kontrollin e Kievit u dha të gjithë vartësve të regjimit një sinjal të qartë: është më mirë të fshihet realiteti sesa të përballesh me të.

Më mirë të zemërosh nënshtetasit sesa Carin. Kështu, Kommersant, e cila mbetet gazeta që mund të përballojë më shumë liri, shfryn në faqet e saj zemërimin e njerëzve të zhvendosur të Kurskut, të cilët akuzojnë televizionin dhe autoritetet se kanë “gënjyer deri në të fundit” dhe “lanë njerëzit pa ndihmë. “përballë avancimit të armikut. Për përcaktimin e të cilit lind një dilemë tjetër: televizioni rus flet për “agresorë të huaj”, por deri një ditë më parë ukrainasit u paraqitën si “popull vëlla”, në të vërtetë, të njëjtin popull si rusët (dhe në fakt për të kapërcyer këtë mospërputhje, “Korrespondentët e luftës” flasin në bloget e tyre për batalionet polake dhe franceze të shfarosura nga trupat ruse).

Edhe ukrainasit, në fund të fundit, nuk po flasin për një “pushtim”: Kievi tashmë ka njoftuar se nuk do të aneksojë “zonat kufitare” që kanë rënë nën kontrollin e tij, dhe rishikimet e restoranteve në territorin rus që ushtarët lënë në Tripadvisor duket më shumë si ironi sociale.

Për Kremlinin, dilema e fjalorit të ri për t’u adoptuar mbetet: dhënia e hapjes së retorikës së “pushtimit të huaj” do të nënkuptonte ndezjen e një kujtese të fuqishme historike te rusët, të cilën Putini e ka kapur prej vitesh.

Por pikërisht për këtë arsye, të thuash fjalët “atdheu nën sulm” do të thotë gjithashtu të pranosh se nuk ishim në gjendje të mbronim Rusinë dhe për këtë arsye tani për tani zgjedhim të flasim për një “situatë në rajonin kufitar”./ Nga Ana Zafestova në La Stampa, përktheu Albanian Post