Fati i Doktrinës “Amerika e para”

Ka kaluar gati një vit që kur Presidenti Donald Trump mori detyrën për të dytën herë, duke premtuar në inagurimin e tij, “gjatë cdo dite te administratës Trump, unë, shumë thjesht, do të vendos Amerikën të parën”. Menjëherë pasi u zgjodh Trump, unë paraqita argumentin në Foreign Affairs për një politikë të jashtme të përmbajtjes “Amerika e para”, një politikë që pranon se Shtetet e Bashkuara “veprojnë në një botë kufizimesh”.

Trump ishte në një pozicion unik për të zbatuar një politikë të tillë – dhe në disa aspekte të rëndësishme, ai ka filluar ta bëjë. Strategjia e Sigurisë Kombëtare e administratës, e publikuar në dhjetor, ripërcakton sigurinë kombëtare rreth shëndetit dhe kohezionit të republikës, duke ngritur Hemisferën Perëndimore dhe qëndrueshmërinë ekonomike dhe morale të shoqërisë amerikane në vend që të përforcojë supremacinë liberale. Dhe në terren në Evropë dhe veçanërisht në Azi, bazat e një qasje më të përmbajtur dhe të bazuar në interesa po shfaqen vërtet. Por në Lindjen e Mesme dhe Amerikën Latine, reflekset ndërhyrëse ende po formësojnë politikën e administratës. Përpjekjet e fundit të administratës Trump në politikën e jashtme – një operacion ushtarak për të kapur presidentin e Venezuelës, Nicolás Maduro, dhe, potencialisht, për të menaxhuar punët e vendit – janë shembulli më i qartë.

Karakteri i Trump, i nxitur nga instinkti dhe i ndjeshëm ndaj lajkave, luan një rol në këto ndryshime politike. Por konkurrenca burokratike brenda administratës, kokëfortësia e kongresit dhe një shtyp amerikan ende i dashuruar me supremacinë liberale po pengojnë gjithashtu një zhvendosje të plotë drejt përmbajtjes. Nëse administrata Trump nuk i përmbahet objektivave të saj të deklaruara të politikave, nuk ushtron më shumë ndikim mbi udhëheqësit republikanë të Kongresit dhe nuk bën një punë më të mirë në shitjen për publikun dhe medias amerikane të vizionit të saj “Amerika e para”, administrata do ta tradhtojë premtimin e inaugurimit të Trump.

FORCË PËRMES PAQES

Dallimi më i habitshëm midis administratës së parë të Trump dhe të dytës së tij është eklipsi i një brezi primacistësh që po thinjen. Ky grup arriti kulmin e tij në zenitin e unipolaritetit amerikan dhe mbeti i bindur se fuqia e SHBA-së ishte e pakrahasueshme, e qëndrueshme dhe e mjaftueshme për të riorganizuar shoqëritë e largëta. Por një kuadër i ri tani ka zënë vendin e tij – strategë që i kanë vënë dhëmbët në kufijtë e ambicies së paraardhësve të tyre. Të emëruarit politikë kryesorë të mandatit të dytë – përfshirë Zëvendëspresidentin JD Vance, Nënsekretarin e Mbrojtjes Elbridge Colby dhe Drejtoreshën e Inteligjencës Kombëtare Tulsi Gabbard – shërbyen në Irak ose Afganistan në role të ndryshme ushtarake dhe civile dhe hynë në pjekurinë politike skeptike ndaj status quo-së.

Ndikimi i kësaj gjenerate të re artikulohet më qartë në Strategjinë e re të Sigurisë Kombëtare. Veçanërisht, autorët e dokumentit synojnë drejtpërdrejt paraardhësit e tyre. “Jo vetëm që elitat tona ndoqën një qëllim thelbësisht të padëshirueshëm dhe të pamundur”, thuhet në dokument, duke iu referuar thirrjeve të së kaluarës për të mbështetur dhe zgjeruar supremacinë liberale, por “duke vepruar kështu, ata minuan mjetet e nevojshme për të arritur atë qëllim: karakterin e kombit tonë mbi të cilin u ndërtua pushteti, pasuria dhe mirësjellja e tij”. Nëse kjo nuk është një revoltë kundër së kaluarës, sigurisht që është një përballje me të. Nga këtu, strategjia kthehet në pyetje të rendit të parë: Çfarë duhet të duan Shtetet e Bashkuara? Si ta arrijmë? Të udhëheqësh me pyetje themelore në vend që të mbështetesh në supozime të trashëguara shënon një ndarje të thellë me të kaluarën.

Por një strategji është aq e shëndoshë sa rezultatet e saj, dhe historia e vitit të parë të administratës Trump është e pabarabartë. Zhvendosja më e qartë në drejtimin e duhur mund të shihet në qasjen e Uashingtonit ndaj Azisë. Prioritizimi i dialogut të drejtpërdrejtë me udhëheqësin kinez Xi Jinping nga Trump – të dy kanë folur në telefon, janë takuar personalisht dhe planifikojnë të kenë deri në katër takime në vitin 2026 – sugjeron që administrata mund të jetë duke kërkuar të ringjallë diplomacinë e fuqive të mëdha. Instinktet e “artit të marrëveshjes” të Trump janë shfaqur plotësisht në gatishmërinë e tij për të negociuar me rivalin kryesor të Shteteve të Bashkuara. Një qasje e tillë është plotësisht në përputhje me një qasje më të përmbajtur ndaj politikës së fuqive të mëdha dhe përputhet me qasjen konservatore ndaj diplomacisë së Luftës së Ftohtë.

Gjatë vitit të kaluar, Pekini dhe Uashingtoni i kanë ndarë kryesisht mosmarrëveshjet e tyre, duke shmangur angazhimet gjithëpërfshirëse që mund të nxisin konfrontim nëse një pjesë e marrëdhënies prishet. Në të vërtetë, politika në zhvillim e Trump ndaj Kinës tregon një gatishmëri të habitshme për të eksperimentuar me dhënie-marrje diplomatike. Administrata Trump, për shembull, e ka riformuluar bashkëpunimin në luftimin e trafikimit të fentanilit si një shkëmbim të qartë transaksional, duke e nxitur Kinën të kufizojë eksportet e prekursorëve të fentanilit duke ofruar lehtësim tarifor në vend të rregullimeve simbolike të sanksioneve. Ky veprim e lidh çështjen me interesat thelbësore ekonomike, duke krijuar stimuj të qartë, ndërkohë që e mban çështjen të izoluar fort nga çështjet e tjera të nxehta gjeopolitike.

Trump ka bërë gjithashtu përparim në rivendosjen e paqartësisë strategjike në Tajvan, në vend që të anojë më tej drejt një garancie të qartë sigurie, siç bëri administrata Biden. I pyetur në nëntor nëse Shtetet e Bashkuara do të urdhëronin trupat amerikane të mbronin Tajvanin në përgjigje të një ndërhyrjeje ushtarake kineze, Trump u përgjigj: “Do ta zbuloni nëse ndodh”. Ky ishte një largim i dukshëm nga pohimet e përsëritura të Biden se Uashingtoni do ta mbronte ishullin ushtarakisht.

Paqartësia zvogëlon rrezikun e përshkallëzimit duke ruajtur një kërcënim të besueshëm veprimi. Termat e artit të ngulitura në Strategjinë e Sigurisë Kombëtare e përforcojnë këtë regjistër: premtimi për të ndërtuar një ushtri të aftë për të “mohuar agresionin” në zinxhirin e parë të ishujve, siç bën strategjia, është një largim i rëndësishëm retorik nga “mposhtja e çdo kundërshtari”, gjuha e përdorur në strategjinë e Trump të vitit 2017. Ndërkohë, administrata ka ushtruar presion ndaj aleatëve si Australia dhe Japonia për të rritur shpenzimet e tyre të mbrojtjes, megjithëse ofertat konkurruese për tregtinë e kanë komplikuar këtë shtytje.

ZAKONET E VJETRA VDESIN VËSHTIRË

Lindja e Mesme është treguar më pak mikpritëse ndaj korrigjimit të kursit. Kishte shenja të hershme të një zhvendosjeje drejt një qasjeje më pak ideologjike ndaj rajonit. Në maj, Trump udhëtoi për në Riad për Forumin e Investimeve SHBA-Saudite, ku ai lavdëroi transformimin ekonomik të Lindjes së Mesme, duke theksuar se ai nuk lindi “nga ndërhyrësit perëndimorë… por nga vetë njerëzit e rajonit” dhe promovoi një të ardhme rajonale të përcaktuar nga “tregtia, jo kaosi”. Ai kritikoi ashpër “të ashtuquajturit ndërtues kombesh” për shkatërrimin e “shumë më shumë kombeve sesa ndërtuan” dhe madje i zgjati “një degë ulliri” Teheranit për të negociuar mbi programin e tij bërthamor. Ai gjithashtu kërcënoi të “ushtronte presion masiv dhe maksimal” nëse ata e refuzonin atë degë, duke u marrë hapur si me karrota ashtu edhe me shkopinj.

Por afersisht një muaj më vonë, Izraeli vrau negociatorët kryesorë bërthamorë të Iranit. Përshkallëzimi i zjarrit midis Izraelit dhe Iranit kulmoi në një seri sulmesh amerikane në vendet bërthamore të Teheranit. Çështja këtu nuk është mundësia e Izraelit apo e drejta e tij sovrane për të ndjekur sigurinë e tij, por mençuria dhe pasojat e përshkallëzimit të drejtpërdrejtë të SHBA-së. Pasi Irani u kundërpërgjigj me një breshëri sulmesh kundër Bazës Ajrore Al Udeid në Katar, ku ndodhen forcat amerikane, Trump njoftoi një armëpushim në Truth Social. Megjithatë, për ata që ishin të përmbajtur, ky episod ishte një pengesë e rëndësishme. Dritarja diplomatike u mbyll me shpejtësi, u krijua një precedent i ri për bombardimin e Iranit dhe Uashingtoni mbeti duke imponuar një armëpushim të brishtë. Brenda Shteteve të Bashkuara, sulmet shkaktuan një përçarje të mprehtë publike brenda ekosistemit konservator të medias. Dhe çështja mbetet kryesisht e pazgjidhur, duke pasur parasysh paralajmërimin e fundit të Trump se Shtetet e Bashkuara janë “të gatshme dhe të ngarkuara” për të ndërhyrë nëse Irani shtyp me dhunë protestat paqësore.

Turbulencat e verës së kaluar ka të ngjarë të përshpejtojnë përpjekjet e administratës për të siguruar një armëpushim në Rripin e Gazës. Steve Ëitkoff, i dërguari special i administratës në Lindjen e Mesme, negocioi ndërprerjen e parë të qëndrueshme të luftimeve në enklavë që nga viti 2023 dhe lehtësoi kthimin e dhjetëra pengjeve, përfshirë amerikanë. Edhe pse qëndrueshmëria e armëpushimit mbetet e pasigurt, ajo qëndron si një rast ku diplomacia pati sukses aty ku forca kishte dështuar.

Diku tjetër, përmbajtja doli përmes provës dhe gabimit. Fushata e Uashingtonit kundër Houthëve pranverën e kaluar në Jemen i varfëroi rëndë rezervat e armëve të marinës amerikane, duke zbuluar kostot e një operacioni të tillë. Fushata e qëndrueshme ka të ngjarë të ketë kushtuar qindra miliona dollarë pa llogaritur mirëmbajtjen dhe personelin. Rezultati ishte status quo ante: Houthët premtuan të mos qëllonin ndaj anijeve amerikane nëse ushtria amerikane ndalonte së qëlluari ndaj tyre.

Ndërkohë, fundi efektiv i luftës civile në Siri i lejoi Shteteve të Bashkuara të shfuqizonin disa sanksione – dhe demonstroi se ndryshimi mund të ndodhë pa ndërhyrjen e drejtpërdrejtë të SHBA-së. Pas një urdhri ekzekutiv të qershorit të kaluar që i dha fund shumë sanksioneve, Akti i fundit i Autorizimit të Mbrojtjes Kombëtare, i miratuar në dhjetor, përfshinte një shfuqizim të sanksioneve dytësore gjithëpërfshirëse të miratuara në vitin 2019 për të izoluar regjimin e Asadit dhe të cilat kishin fonde të kufizuara për rindërtim. Negociatat e vazhdueshme me qeverinë e re të Damaskut sigurojnë një ulje më të madhe të pranisë së trupave amerikane në vend, nëse jo një tërheqje të plotë.

KONTROLLI I REALITETIT

Përpjekjet e Trump për të zbatuar përmbajtje në politikën e SHBA-së ndaj Evropës kanë qenë gjithashtu të ndërprera, megjithëse ato mbeten një nga mundësitë e saj më të mira për të përafruar politikën me logjikën e bazuar në interesa. Administrata Trump ka ushtruar presion të vazhdueshëm mbi Ukrainën për t’u përgatitur për një zgjidhje të negociuar. Forma aktuale e marrëveshjes është larg të qenit e drejtë, por ajo pasqyron një realitet të ashpër: Ukraina nuk ka gjasa të arrijë përfitime vendimtare dhe mbështetja perëndimore po gërryhet. Ndershmëria mbetet politika më e mirë dhe Ukraina meriton të vërtetën. Mbyllja e derës për zgjerimin e NATO-s – një pozicion që administrata Trump e ka mbështetur – do të shënonte një fitore të madhe për përmbajtjen. Uashingtoni ka ofruar prova të mjaftueshme se nuk do të luftojë një luftë të madhe me Rusinë për Ukrainën. Të pretendosh se një garanci e Artikullit 5 nënkupton të kundërtën në fund të fundit do të dëmtonte besueshmërinë e NATO-s dhe sigurinë e Ukrainës.

Por përparimi në paqe mbetet i ngadaltë. Presidenti rus Vladimir Putin ka pak nxitje për të negociuar dhe shumë do të varet nga marrëveshja e sigurisë që Kievi mund të sigurojë nga Evropa dhe amerikanët. Në fund të fundit, siguria më e qëndrueshme për Ukrainën do të ishte një pengesë ushtarake e brendshme e aftë, e mbështetur nga Shtetet e Bashkuara dhe Evropa, por jo e garantuar nga angazhime boshe.

Ndërkohë, administrata Trump po ristrukturon ndarjen transatlantike të punës. Planifikimi i mbrojtjes evropiane po ndryshon në mënyra të paimagjinueshme nga një dekadë më parë. Në samitin e saj të vitit 2025, NATO miratoi një pikë referimi prej 5 përqind të PBB-së për shpenzimet vjetore të mbrojtjes të secilit vend. Iniciativa e BE-së për Riarmatimin e Evropës, me vlerë rreth 850 milionë dollarë – duke përfshirë rreth 160 miliardë dollarë për prokurim të përbashkët – përbën përpjekjen më ambicioze të riarmatimit që nga Lufta e Ftohtë. Dhe pavarësisht kundërshtimeve nga kryeqytetet evropiane dhe Kongresi i SHBA-së, shkurtimi i fundit i forcave amerikane të rotuara përmes Rumanisë sinjalizon pritjen e Uashingtonit se Evropa do të marrë përgjegjësi më të madhe për sigurinë e saj konvencionale. “Zhvendosja e barrës” është politikë, jo preferencë.

AMERIKA E PARA?

Hemisfera Perëndimore është bërë paradoksi më i madh në politikën “Amerika e para” të Trump. Theksi i Strategjisë së Sigurisë Kombëtare mbi shqetësimet hemisferike – dhe pohimi i saj se e ardhmja e Shteteve të Bashkuara “do të përcaktohet nga aftësia jonë për të mbrojtur tregtinë, territorin dhe burimet e SHBA-së që janë thelbësore për sigurinë tonë kombëtare” – është në përputhje me një qasje “Amerika e para”. Po kështu është edhe mohimi i ndikimit të konkurrentëve të fuqive të mëdha në rajon dhe kontrollimi i migrimit dhe flukseve të drogës.

Në parim, sulmet ushtarake të synuara të Uashingtonit në Karakas dhe kapja e fundit e Maduros janë afërsisht në përputhje me theksin e ripërtërirë të administratës në krijimin e një qëndrimi të fortë hemisferik. Por operacioni i fundit gjithashtu ilustron ndarjen midis realistëve dhe frenuesve në ekipin e politikës së jashtme të Trump. Realistët kanë tendencë të ndihen më rehat me përdorimin e hapur të fuqisë ushtarake për të dërguar një mesazh në lidhje me dominimin e SHBA-së ose për të fituar qasje të SHBA-së në rezervat e naftës. Nga ana tjetër, frenuesit kanë tendencë të besojnë se rreziqet e përshkallëzimit dhe ngatërrimit i tejkalojnë këto fitime të mundshme. Ata që tani mbështesin operacionin në Karakas ka të ngjarë të kishin reaguar krejt ndryshe nëse një helikopter amerikan do të ishte rrëzuar mbi qytet, duke rezultuar në humbje jetësh, marrje pengjesh dhe vendosje marinsash për të pastruar rrëmujën.

Për më tepër, pasiguria rreth asaj që administrata Trump planifikon të bëjë më pas në Venezuelë ka komplikuar diplomacinë rajonale, ka hutuar ligjvënësit amerikanë dhe ka bllokuar mbështetjen e brendshme. Menjëherë pas operacionit, Trump tha se Shtetet e Bashkuara “do të drejtojnë vendin”, dhe kur më vonë u pyet se sa do të zgjaste kjo, ai u përgjigj se do të ishte “shumë më gjatë” se një vit. Presidenti tha gjithashtu se “nuk kishte frikë” të vendoste “ushtarakë në terren” në Venezuelë. Të sugjerosh që Shtetet e Bashkuara mund të pushtojnë një territor të huaj për një periudhë të pacaktuar është një ndryshim i jashtëzakonshëm në politikën e deklaruar të administratës. Dhe pengesat praktike ndaj pushtimit do të ishin të konsiderueshme: Shtetet e Bashkuara aktualisht nuk kanë forca në terren në Venezuelë dhe nuk kanë mbajtur një ambasadë atje që nga viti 2019.

Amerikanët nuk e mbështesin veprimin ushtarak të SHBA-së në Venezuelë. Në një sondazh të Quinnipiac të publikuar në dhjetor, vetëm 25 përqind e votuesve mbështetën veprimin ushtarak të SHBA-së brenda Venezuelës dhe vetëm 52 përqind e republikanëve e mbështetën idenë. Dhe rritja tipike e mbështetjes për një operacion pasi të ketë rezultuar i suksesshëm nuk duket se është regjistruar në këtë rast. Sipas një sondazhi të Reuters/Ipsos të kryer këtë javë, 33 përqind e amerikanëve miratuan veprimin ushtarak të SHBA-së për të rrëzuar Maduron, ndërsa 72 përqind e të anketuarve shqetësoheshin se Shtetet e Bashkuara do të “përfshiheshin shumë” në Venezuelë.

Trump më pas i trazoi ujërat duke shtuar kërcënimet për të kryer operacione në Kolumbi, Kubë dhe Meksikë dhe për të marrë Groenlandën. Disa nga këto retorika mund të jenë thjesht bombastike, por kërcënimet publike të përsëritura dhe të pakualifikuara mund t’i ngatërrojnë kundërshtarët dhe aleatët njësoj.

Administrata mund të përmbajë ende fushëveprimin e veprimeve të saj në rajon. Trump mund dhe duhet ta quajë largimin e Maduros një fitore pa iu drejtuar instinkteve më ambicioze dhe vetë-dëmtuese që udhëhoqën përpjekjet e kaluara për ndryshim regjimi, të tilla si fushata e de-Baathifikimit që pasoi përmbysjen e Sadam Huseinit në Irak në vitin 2003, lehtësimi i përmbysjes së Muammar al-Qaddafi në Libi në vitin 2011, ose zgjedhja e palëve në luftën civile siriane. Nëse administrata Trump mund të arrijë një marrëveshje të favorshme me presidenten e përkohshme të Venezuelës, Delcy Rodríguez, operacioni i SHBA-së mund të mbetet një operacion që detyron një ndryshim në lidership dhe jo një ushtrim të hapur në ndërtimin e kombit. Veprime të mëtejshme fitimprurëse ose ofensive, të tilla si aneksimi ushtarak i Grenlandës, do të qëndronin jashtë logjikës së një Strategjie të Sigurisë Kombëtare që thekson stabilitetin hemisferik dhe mohimin e kërcënimeve territoriale. Dhe sondazh pas sondazhi ka treguar kundërshtim të fortë amerikan ndaj përvetësimit të Grenlandës. Ekzekutimi i një strategjie hemisferike duhet t’i japë përparësi angazhimit diplomatik dhe ndërtimit të kapaciteteve rajonale në vend të operacioneve ushtarake të hapura të SHBA-së.

KUFIZUES PËRMBAJTJE

Fakti që përparimi drejt një politike të jashtme më shumë “Amerika e para” ka qenë kaq i ngadaltë rrjedh nga katër kufizime themelore. Së pari, Trump qeveris me instinkt dhe jo me ideologji. Intuitat e tij i thonë të shmangë “luftërat e pafundme dhe budallaqe”, por ai është qartësisht i ndikuar nga lajkat dhe shpesh i fituar nga njerëzit e besuar. Grupi i këshilltarëve skeptikë ndaj përfshirjeve të huaja është shumë më i madh se sa ishte në administratën e tij të fundit, por elektoratet e rëndësishme politike dhe personalitetet e huaja do të kenë ende fjalën e tyre, duke sjellë ndryshime të shpeshta në qëllimet e tij politike.

Procesi formal ndëragjencor, i cili është projektuar në dukje për të koordinuar politikat nëpër departamente, është përkulur. Qendrat konkurruese të gravitetit në administratë luftojnë për vëmendje dhe favor. Presidenti shpesh artikulon qëllime – siç dëshmohet në ortekun e tij të posteve të së Vërtetës Sociale – por ata që janë të ngarkuar me ekzekutimin e tyre shpesh po tërheqin në drejtime të ndryshme. Dhe brezi i ri i udhëheqësve të sigurisë kombëtare është i ri në pushtet dhe mund të ketë vështirësi ta përdorë atë kundër inercisë burokratike.

Kongresi nuk po ofron ndihmë për një axhendë “Amerika e para”. Udhëheqësit republikanë në të dyja dhomat mbeten dyshues ndaj çdo shkurtimi dhe kanë punuar për të kufizuar qëllimet e Shtëpisë së Bardhë. Për shembull, Akti aktual i Autorizimit të Mbrojtjes Kombëtare i ndalon presidentit të zvogëlojë forcën amerikane të stacionuar në Evropë nën 76,000 trupa pa certifikim si nga sekretari i mbrojtjes ashtu edhe nga gjenerali amerikan përgjegjës për operacionet ushtarake të NATO-s. Kjo është një ndërhyrje e jashtëzakonshme në pushtetin e presidentit për të kryer punët e jashtme dhe në kundërshtim me atë që u lejohej presidentëve të mëparshëm të SHBA-së.

Së fundmi, mediat janë të habitura në mënyrë të njëtrajtshme nga çdo shmangie nga ortodoksia e pas Luftës së Ftohtë. Kolumnisti i shquar i Neë York Times, Thomas Friedman, për shembull, përdori emrin e tij për t’i dhënë Trump “Çmimin e Paqes Neville Chamberlain” për propozimin e një zgjidhjeje në Ukrainë që do ta vinte të gjithë BE-në “nën gishtin e Putinit”. Instinktet e Trump drejt një angazhimi më të madh diplomatik në Lindjen e Mesme portretizohen rregullisht si naive, imorale ose destabilizuese, ndërsa intervencionizmi shpesh duartrokitet. Rrjeti i preferuar i presidentit, Fox Neës, e shpalli Trump si një Ëinston Churchill të ditëve të sotme menjëherë pasi ai urdhëroi bombardimin e objekteve bërthamore iraniane.

Kundër të gjitha këtyre, Trump përballet me rënie të numrit të miratimit. Për një president të SHBA-së, bombardimi i një vendi të huaj është më i lehtë sesa ulja e çmimeve të ushqimeve, dhe kështu veprimi i kësaj – ose përfshirja në sipërmarrje të tjera të gabuara të politikës së jashtme – mbetet një tundim. Votuesit mbeten të kujdesshëm. Sipas sondazheve të Qendrës Kërkimore Peë të kryera drejt fundit të vitit të kaluar, 74 përqind e amerikanëve e vlerësojnë ekonominë si “vetëm të drejtë” ose “të dobët”, dhe shumica besojnë se presidenti duhet të përqendrohet më shumë në prioritetet e brendshme.

Si duhet të përshtatet administrata me këto kufizime? Së pari, instinktet e Trump duhet të përkthehen në politika të qarta. Kjo u arrit kryesisht me publikimin e Strategjisë së Sigurisë Kombëtare, dhe qëllimet e saj duhet të vazhdojnë të pasqyrohen në deklaratat publike të zyrtarëve të administratës. Burokracia e politikës së jashtme duhet gjithashtu të zhvillojë një unitet më të madh përpjekjesh, megjithëse kjo ka të ngjarë të vijë me kohë dhe përvojë.

Rezistenca legjislative ndaj shkurtimeve kërkon një strategji politike. Administrata duhet të punojë me aleatët e saj në Kongres për të nxjerrë në pah mbështetjen e qëndrueshme të publikut për politikat “Amerika e para” dhe ta përcaktojë shkurtimin si realizëm të ashpër. Ndërkohë, mbështetësit e një qasjeje të bazuar në interesa ndaj politikës së jashtme duhet t’i kërkojnë Kongresit të marrë seriozisht prerogativën e tij kushtetuese për të filluar, mbikëqyrur dhe në fund të fundit për t’i dhënë fund luftërave. Dhe së fundmi, administrata duhet të përfitojë nga platformat mediatike alternative, më pak refleksive primaciste, për të promovuar objektiva më të përmbajtura të politikës së jashtme.

Për t’u rikthyer te pyetja kryesore e Strategjisë së Sigurisë Kombëtare, “Çfarë duhet të duan Shtetet e Bashkuara?” Autorët e dokumentit kanë artikuluar, në terma jashtëzakonisht të sinqertë, një politikë të jashtme më të disiplinuar që i shërben sovranitetit të popullit amerikan, inkurajon aleatët të ndërmarrin hapa përpara dhe shmang angazhimet e pafundme dhe kryqëzatat ideologjike. Deri më tani, administrata e ka çuar përpara këtë axhendë vetëm herë pas here. Një interpretim më i plotë i “Amerika e para” do të kërkojë disiplinë në ekzekutim.

REID SMITH është zv.President i politikës së jashtme në Stand Together. Artikulli është botuar në Foreign Affairs